ایرانیان نزدیک به چند هزار سال است که شب یلدا آخرین شب پاییز را که درازترین و تاریکترین شب در طول سال است تا سپیده دم بیدار می‌مانند و در کنار یکدیگر خود را سرگرم می‌دارند تا اندوه غیبت خورشید و تاریکی و سردی روحیهٔ آنان را تضعیف نکند و با به روشنایی گراییدن آسمان به رخت خواب روند و لختی بیاسایند.

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی کرمان۱۴۰۰ ؛ ایرانیان نزدیک به چند هزار سال است که شب یلدا آخرین شب پاییز را که درازترین و تاریکترین شب در طول سال است تا سپیده دم بیدار می‌مانند و در کنار یکدیگر خود را سرگرم می‌دارند تا اندوه غیبت خورشید و تاریکی و سردی روحیهٔ آنان را تضعیف نکند و با به روشنایی گراییدن آسمان به رخت خواب روند و لختی بیاسایند.

در آیین کهن، بنابر یک سنت دیرینه آیین مهر شاهان ایرانی در روز اول دی‌ماه تاج و تخت شاهی را بر زمین می‌گذاشتند و با جامه‌ای سپید به صحرا می‌رفتند و بر فرشی سپید می‌نشستند.

دربان‌ها و نگهبانان کاخ شاهی و همهٔ برده‌ها و خدمت‌کاران در سطح شهر آزاد شده و به‌سان دیگران زندگی می‌کردند. رئیس و مرئوس، پادشاه و مردم عادی همگی یکسان بودند.البته درستی این امر تایید نشده و شاید افسانه‌ای بیش نباشد.

ایرانیان در این شب باقی‌مانده میوه‌هایی را که انبار کرده بودند به همراه خشکبار و تنقلات می‌خوردند و دور هم گرد هیزم افروخته می‌نشستند تا سپیده دم بشارت روشنایی دهد زیرا به زعم آنان در این شب تاریکی و سیاهی در اوج خود است.

جشن یلدا در ایران امروزه نیز با گرد هم آمدن و شب‌نشینی اعضای خانواده و اقوام در کنار یکدیگر برگزار می‌شود. خانواده‌ها در این شب گرد هم می‌آمدند و پیرترها برای همه قصه تعریف می‌کنند.

آیین شب یلدا یا شب چله، همراه با خوردن آجیل مخصوص، هندوانه، انار و شیرینی و میوه‌های گوناگون است که همه جنبهٔ نمادین دارند و نشانه برکت، تندرستی، فراوانی و شادکامی هستند.

در کرمان، در شب یلدا گاهى مردم تا صبح بیدار مى مانند و مى پندارند که در این شب قارون به شکل هیزم شکنى که پشته‌اى هیزم بر پشت دارد به خانه نیکوکاران مستمند مى رود و به آنها هیزم مى دهد و این هیزم ها تبدیل به شمش هاى طلا مى‌شوند.

در ایام قدیم برخى از مردم به چله مى‌نشستند و چهل روز مراسم چله نشینى انجام مى‌دادند به امید این که قارون به خانه آنها وارد شود و به آنها شمش زر بدهد.

این رسم یادآور بابانوئل در مراسم کریسمس است و چنین مى نماید که یلداى ایرانى و کریسمس از یک مایه سرچشمه گرفته اند. از این گونه آئین هاى خاص در برگزارى یلدا فراوان مى توان شمرد.

محمدعلی گلاب زاده مدیر مرکز کرمانشناسی استان کرمان گفت : در این شب در واقع سنت های خاصی وجود داشت که اکثر آن در سراسر ایران مجرا هست از جمله خوردن تنقلات و بیدار ماندن تا پاسی از شب و غیرو.

وی افزود : یک سنت به عنوان یک باور وجود داشت و دلیل آن این بود که می خواستند مردم را تا پاسی از شب و دم دمای صبح بیدار نگه دارند به همین علت می گفتند یک شتری هست یا کاروان شتری هست که روی این شتر گنج قارون است و در کوچه ها و معابر به راه می افتد و در یکی از خانه ها را می زند و در حقیقت گنجی که بر این شتر است بر افراد آن خانواده تقدیم می کند .

گلاب زاده خاطر نشان کرد : این مسئله علتی نبود که مردم ناآگاه باشند نسبت به آن واقعیت بلکه می خواستند مردم در این شب بدانند که خود شب گنجی است که برای رسیدن به آن باید بیدار ماند و همین مسئله هم اتفاق می افتاد و مردم تا پاسی از شب بیدار می ماندند و این شب را گرامی می داشتند و دور هم می نشستند و گپ و گفتی داشتند تا الی آخر.

منابع:

بیتوته

همشهری

انتهای پیام/

 

 

 

 

 

این خبر را به اشتراک بگذارید :