متاسفانه شهرک سعیدی کرمان علی الخصوص بلوار فؤاد این منطقه از لحاظ  امکانات فرهنگی، بهداشتی و هر گونه وسایل مورد نیاز در فقر مطلق بسر می برند و متاسفانه مسئولین نسبت به این منطقه توجه کافی و وافی را ندارند.

 

 

 

 

 

به گزارش کرمان۱۴۰۰ به نقل از  راه آرمان؛ در مسیر جاده کوهپایه ، شهرک سعیدی (سیدی) قرار دارد وارد بلوار فؤاد می شویم نیمی از این مسیر آسفالت و نیمی دیگر خاکی است.

 

بالا بودن سطح خانه ها از خیابان خاکی ما را شگفت زده کرد، اهالی این محله از خاک آلود بودن این محله بسیار گلایه و شکوائیه داشتند، چند دقیقه ای ایستادیم تا از نزدیک شاهد گلایه های مردم این محله باشیم .

هر خودرویی که از این منطقه عبور می کرد هوا را غبارآلود می کرد هنوز یک دقیقه نشده بود که روی خودرویمان را خاک گرفته بود.

کم کم بر تعداد جمعیت معترض اضافه می شد، برخی از زنان اسپریهای معمولی و برخی اسپریهای عجیبی در دست داشتند وقتی به ما نزدیک شدند گفتند ببینید اکثر کودکانمان از این اسپری ها استفاده می کنند و حتی نوزادانمان نیز باید از اسپری مخصوص استفاده نمایند.

 

آنان می گفتند همه اش به خاطر همین گرد و خاک  زیاد است. وقتی علت را پرسیدم که این قسمت از بلوار آسفالت نشده در جواب چنین پاسخ دادند ، کاش این کار را نمی کردند ما آسفالت نخواستیم ، همان حالت اول برایمان بهتر بود ، نزدیک رأی گیری بود که تعدادی آمدند و شروع به گود برداری کردند ، باور کنید تا اتمام کار تمام زندگیمان زیر خاک بود، حتی نفس کشیدن برایمان سخت شده بود، ولی تحمل کردیم و خوشحال از اینکه بالاخره این قسمت از بلوار هم آسفالت می شود، ولی همینکه رأی گیری تمام شد ، آسفالت این خیابان هم به حال خود رها شد، علت را از هر که جویا شدیم جواب قانع کننده ای به ما ندادند. به شهرداری، بخشداری و دهیاری بارها مراجعه کردیم اما انگار که این محله برای همگی ناآشنا بود….

 

این خیابان خاکی انگار یک مرز بود بین خانه های سمت چپ که بنیاد مسکن داده بود و همگی پروانه ساخت داشتند و سمت راست آن خانه هایی که به قول شهرداری و بخشداری در حاشیه قرار داشتند، انگار این تراژدی پایان ندارد زیرا برخی از اهالی این خانه ها می گفتند مگر مسئولین نمی گویند که باید محرومیت زدایی کنیم، چرا با مردم محروم این منطقه این طور برخورد می کنند، عوض اینکه به مشکلاتشان رسیدگی شود بر آن می افزایند.

مردمی که خانه هایشان بنیاد مسکنی بود می گفتند مگر آنان که خانه هایشان در آن طرف خیابان هست آدم نیستند و حق زندگی ندارند چرا مسئولین برخورد بد می کنند، زمینی که به ما داده شده از طرف بنیاد مسکن بوده به ما هم خدمات ارائه نمی شود، اگر ما باید به آتش منازل آن طرف خیابان بسوزیم بگویید یک دیوار بین خودمان بکشیم تا ازاین مصیبت رهایی پیدا کنیم.

 

سطح خانه هایشان یک متر از سطح خیابان فاصله داشت ، کمی که جلوتر رفتم انگار در این منطقه زلزله آمده باشد نمای جالبی نداشت، در گوشه ای از زمین لوله های آب زیادی بیرون زده بود، اهالی می گفتند مردم آن طرف خیابان آب لوله کشی ندارند و مجبورند از لوله های این طرف خیابان استفاده نمایند نه تنها آب ، بلکه برای روشنایی منازلشان  از تیرهای این طرف استفاده می کنند.

 

برخی از اهالی می گفتند این طرفی ها ایرانی هستند و آن طرفی ها آفریقایی، فقط گناه مان این است که بعد از ۲۰ سال خون دل خوردن، تازه شهرداری و بخشداری متوجه شدند که ما در حاشیه قرار گرفتیم و به همین خاطر خدمات به ما ارائه نمی شود، شما بگویید چه کنیم؟ حدود ۲۰ سال پیش این مسئولین کجا بودند که ما را راهنمایی کنند، وقتی برای گرفتن پروانه ساخت روزها به شهرداری مراجعه می کردیم چرا کسی نگفت که شما تو حاشیه هستید و نباید اقدام به ساخت کنید؟؟!!!.

 

خانمی از اهالی برایمان گفت: چون در حاشیه قرار گرفتیم به ما گاز نمی دهند باور کنید برای گرم نگه داشتن خانه و بچه ها  از بس چراغ نفتی روشن کردیم تمام زندگیمان بوی نفت گرفته و گاهی اوقات دود چراغ والر باعث گازگرفتگی فرزندانم شده در این رابطه چه کسی باید پاسخگو باشد؟!!!

خانمی دیگر که لباس محقری به تن داشت نزدیک آمد و با حالتی معصومانه بیان کرد: همسرم بیمار است، برای امرار معاش روزها به خانه  این و آن می روم و کار می کنم، این هم سر و ضعم هست، اگر یک روز سر کار نروم چیزی برای خوردن نداریم ، مدتی است که خودم نیز بیمار شده ام ولی از سر ناچاری کار می کنم تا بتوانم شکم خودم و همسرم را سیر نگه دارم ، مسئولین به جای اینکه به ما کمک کنند می گونید شما در حاشیه هستید؟!!!

 

به گفته یکی از اهالی حتی اداره برق برای این منطقه یک تیر برق هم نگذاشته است و وقتی علت را می پرسیم جواب قانع کننده ای نمی دهند،  چند سال پیش با پی گیری های زیاد و با هزینه ای که خودمان دادیم فقط یک تیر در این محل گذشته شد آن هم تمامی منازل آن طرف خیابان که در حاشیه هستند مثل تار عنکبوت از این تیر کابل برق کشیده اند.

 

متاسفانه این منطقه مسجد ندارد و از لحاظ بهداشت نمره صفری دارد ، سگ های ولگرد زیادی در این منطقه علی الخصوص شب هنگام پرسه می زنند ، حتی یک سطل زباله  گذاشته نشده است، جای تفریح بچه ها بازی بر روی تپه های شنی و خاکی است که امکان وجود فضله گربه و سگ بر روی آن تپه ها می باشد.

 

** وقتی این گزارش را تهیه می کردیم همزمان بود با تظاهرات یک عده ای اوباش و اراذل که شبانه در میدان کوثر تجمع می کردند ، از مردم رنجور و دردکشیده این منطقه سوال کردم چرا شما برای گرانی تجمع نکردید؟ این حق شما بود زیرا مقام معظم رهبری فرمودند انتقاد حق شماست ولی از راه سالم و درست، یکی از اهالی گفت: ما درد و رنج زیادی کشیده ایم ، دیگر آبدیده شده ایم ، می دانیم  که کشورمان در تحریم است بارها غم و غصه را در چهره آقا دیده ایم واقعا شرمنده می شویم که بخواهیم بر علیه نظاممان شعار بدهیم، ولی انتظار داریم که مسئولین بیشتر به دادمان برسند.

 

*** امید که روزی برسد که مسئولین تنها شعار ندهند بلکه در عمل هم نشان دهند و یک منطقه محروم در شهر، استان و کشورمان نداشته باشیم.

 

گزارش از : مهین نامجو

 

انتهای پیام/

این خبر را به اشتراک بگذارید :